Ik heb er zojuist een periode van solliciteren opzitten en inmiddels een nieuwe baan aanvaard. Bij de gesprekken die ik de afgelopen tijd heb gehad, is me een aantal zaken opgevallen, temeer omdat ik een jaar of vijf ben geweest op de sollicitatie-markt.
De gemiddelde werkgever die op zoek is naar nieuw personeel, lijkt ervan uit te gaan dat werklozen wanhopig op zoek zijn naar een baan en dus bij de kleinste opportunity “Ja, ik neem de baan” zal roepen.
Als je mijn moeder en mijn vrouw meetelt, zijn er ten minst drie mensen die denken dat ik een toegevoegde waarde heb voor uw organisatie. Wil je mij inhuren:
- Begrijp dan goed dat je wordt geëvalueerd.
- Zorg dan dat je een duidelijk beeld heeft van wat je echt nodig hebt. Begin niet aan een selectieprocedure zonder eerst zorgvuldig te bepalen welke vaardigheden een kandidaat moet hebben en welke taken hij moet kunnen uitvoeren. Als je ervoor kiest om een bepaald opleidingsniveau en het aantal jaren ervaring als belangrijkste selectiecriteria te hanteren, dan is dat een belangrijk signaal dat je op zoek bent naar een plaatje (uiterlijk) en niet naar resultaat (inhoud).
- Respecteer mijn tijd en moeite. Wees niet te laat, onvoorbereid of gemakkelijk onderbroken. Ik wil dat je laat zien hoe belangrijk je deze functie en mij als kandidaat vindt vanaf het moment dat we elkaar ontmoeten. Als je geen respect hebt voor wat je (toekomstige) personeel voor jou en de organisatie betekent, haak ik bij voorbaat af.
- Stel goede, relevante vragen die mij uitdagen.
- Geef niet af op je huidige werknemers. Ik doe een poging er één te worden. Ik ben slim genoeg om te begrijpen dat ik op den duur dezelfde behandeling zal krijgen.
Van sollicitanten wordt standaard verwacht dat ze de werknemerversie van deze regels toepassen. Voor de werkgever lijken ze echter optioneel. Je kunt denken dat macht en positie voldoende zijn om je niet druk te maken om het sollicitatieproces, …. je zou kunnen denken dat de sollicitant blij mag zijn dat je even tijd voor hem hebt en dat hij op gesprek mag komen. Maar daar kom je als werkgever niet meer mee weg, zelfs niet in economisch slechte tijden.
Sollicitanten, met name met enige vaardigheid en ervaring, kunnen selectiever zijn. Sterker, de echt goede kandidaten zijn al selectief.
Ik heb ervan genoten om in het sollicitatieproces een aantal dingen te zeggen tegen potentiële werkgevers (en ja, dat duurde een tijdje).
“Als je bezorgd bent dat ik slechts acht uur per dag kom werken, maak ik het je makkelijk. Kies mij niet.”
‘Ik had niet de behoefte om meer tijd aan de oefening te besteden. Het was erg gericht op details. Je hebt iemand nodig die het grotere plaatje ziet.”
“Ik wil dat mijn medewerkers groeien en hun vaardigheden verbeteren. Dit betekent dat we soms de deadlines niet halen, maar we worden wel beter op de lange termijn. Je [de potentiele werkgever] moet je hiervan bewust zijn. Ik kan soms frustrerend zijn. ” (Deze heeft me aangenomen.)
Laat ik duidelijk zijn. Ik ben geen prima donna. Ik ben niet op zoek naar een baan waar ik de hele dag kan luieren. Ik ga naar het werk om iets te bereiken en resultaten te behalen. Ik geloof dat succes verandering vraagt. Wat ik kan zeggen van dit sollicitatieproces is, dat ik één van de weinige mensen ben die de status quo uitdaagt. Ik wil geen lange dagen maken, ik wil uitdagend werk doen.
Als ik “het krijgen van een goed betaalde baan” zwaarder had laten wegen dan mijn behoefte om de waarheid te vertellen, dan had ik allang een werkgever kunnen verleiden mij een baan aan te bieden. Maar dan zou ik die baan hebben gekregen door niet mezelf te zijn, in een functie en organisatie die niet bij me past en waarin ik op termijn de pest zou krijgen en zou ik de baan hebben gemist die ik eindelijk vond.
Dit is niet alleen een oproep aan alle werkgevers om zorgvuldig en serieus met kandidaten voor een vacante functie om te gaan, maar vooral ook voor alle werkzoekenden om vooral dicht bij jezelf te blijven en veeleisend richting je potentieel nieuwe baas. Jouw werkplezier begint bij het sollicitatieproces. Springen tijdens een sollicitatiegesprek alle seinen op rood, laat je dan niet verleiden door het salaris of de goede secundaire arbeidsvoorwaarden, maar ren… zo hard als je kunt!
Dit is een vrije vertaling naar een origineel artikel door Nevin Danielson op zijn weblog: selfishmatters.blogspot.com. Nevil was zo aardig toestemming te geven voor plaatsing van dit artikel op deze site.
Andere interessante bijdragen:
Niets mis met 9 tot 5 mentaliteit
Agressie op de werkplek
Hoe overleef je een waardeloze baan
Motiveren van medewerkers
Trots op je werk?!
