De waarheid

(Een volksverhaal uit India)

Een man was al jaren op zoek naar de waarheid. Hij reisde daarvoor de hele wereld over. Zijn bezittingen had hij achtergelaten, net als zijn gezin, huis en kinderen. Dat alles om de waarheid te vinden.

Na jaren van omzwervingen door Amerika, Afrika, Europa en Rusland, bracht zijn reis hem in India. De man had verhalen gehoord over een verafgelegen berg. Boven op die berg, zo had hij gehoord, zou hij de waarheid kunnen vinden.

Hij zocht vele maanden in India en na talloze tips en aanwijzingen van de lokale bevolking, vond hij uiteindelijk de berg. Hij klom dagen achtereen, tot hij bij de toegang tot een soort gangenstelsel in de berg kwam. Hij liep naar binnen, niet wetend wat hij zou gaan vinden. Hij riep een voorzichtig “Hallo, is daar iemand?”, dat echode door het gangenstelsel. Even later werd zijn geroep beantwoord door de stem van een oude vrouw.

“Wat wil je?”

“Ik zoek de waarheid.”

“Nou, je hebt me gevonden.”

De man vervolgde zijn weg naar binnen en een stuk verderop, in het hart van de berg, zag hij het meest lelijke, afzichtelijke wezen dat hij ooit had gezien. Ze zat voorovergebogen bij een vuurtje. De ogen van de oude vrouw puilden naar buiten en haar gezicht en lichaam was bedekt met builen en wratten. De tanden van de vrouw stonden schots en scheef en haar lange verwarde haren hingen in grote klitten langs haar gezicht.

“Ben jij de waarheid?” Sprak de man.

De vrouw knikte.

Hoewel hij geschokt was door haar uiterlijk, bleef de man bij haar en ontdekte in de weken en maanden die volgden dat ze inderdaad de waarheid was. Hij woonde maandenlang bij haar en leerde haar kennen als een wijze vrouw met wat vreemde gewoonten. Tot slot, toen de man zich klaar maakte voor het vertrek, vroeg hij de vrouw hoe hij haar ooit kon terugbetalen voor alles wat ze voor hem had gedaan.
“Ik vraag je alleen dit” zei ze. “Als je de wereld in trekt en over me spreekt, vertel dan dat ik jong en mooi ben.”

Stem of voeg toe aan: